எங்கா

 எங்கா

எட்டாம் வகுப்பு படிக்கும் வருடத்தில் மூன்று திபெத்தியர்கள் எங்கள் பள்ளிக்கு வந்திருந்தார்கள்... மூன்று நாட்களில் மனக் குவிப்பது, தவம் செய்வது, தூக்கம் என்பதை ஒவ்வொரு மாணவர்க்கும் கற்று கொடுத்தார்கள்... முதல் நாள் வீட்டிலிருந்து ஒரு கர்சீப்பும், ஒரு பூ ஒரு பென்சில் கொண்டு வருமாறு சொல்லியிருந்தார்கள்  ... சிறவர்கள் எல்லாம் வரிசையில் நின்றிருந்தோம்... என் முறை வந்தது.... ரோஸ் பூவும், பழைய கர்சீப் ஒன்றும் கொடுத்தேன்.... பென்சிலை வாங்கி அந்த கர்ச்சீப்பில் என் பெயரைக் கேட்டு எதையோ எழுதினார்கள்... என் கைகளை எடுத்து தன் கையில் வைத்து கொண்டார் ஒருவர் ... மற்றொருவர் அருகே வந்து என் காதில் காற்று மாதிரி எதையோ ஊதி.... எங்கா என்ற வார்த்தையை ..இரண்டு மூன்று முறை  சொன்னார்கள்.... ஒரு பெண்ணும் அவர்களுடன் அமர்ந்து அதைப் போன்றே எல்லார்க்கும் சொல்லி கொடுத்தார்.... இது மந்திரம்... இதை யாரிடமும் நீங்கள் சொல்ல கூடாது என்று கண்டிப்புடன் சொன்னார்கள்... தனி தனியாக சொல்லி கொடுத்து அமர சொன்னார்கள்.... சில நிமிடங்கள் கண்ணை மூடிக்கொண்டு மந்திரத்தை உச்சரிக்குமாறு  சொன்னார்கள்.... ஐந்தாவது முறை சொல்லும் போதே கண்கள் மேலேறி சொறுகிக் கொண்டது.... செம தூக்கம்னு என்று நினைக்கிறேன் ... மத்தியானம் சாப்பிட்ட சாம்பார் சோறாக இருக்கும் போல...

எழுப்பி விட்டார்கள்... உட்கார்ந்துக் கொண்டே எப்படி தூங்கியிருக்கிறேன்... வீட்டிற்கு சென்று அம்மாவை கடிந்து கொண்டேன்... சோத்தை சாப்பிட்டு பள்ளியில் ஒரே கிறக்கமாகி விட்டது.. .இரண்டாம் நாள் மதியம் வகுப்பிற்கு அவர்கள் மூவரும் வந்திருந்தார்கள்.... கண்ணை மூடி மனசுக்குள் எங்கா என்ற மந்திரத்தை உச்சரிக்குமாறு எல்லோரையும் சொன்னார்கள்... முன்தினம் போன்றே ஐந்தாவது நிமிஷத்தில் கண்ணை சொக்கி தூக்கம் பற்றிக் கொண்டது.... ஒருவரை ஒருவர் ஓரக்கண்ணால் பார்த்து கொண்டோம்... சிரித்துக் கொண்டோம்.... தூக்கம் வந்தால் தூங்குமாறு சொன்னார்கள்... எனக்கு சொல்லாமலேயே கண்ணை சுழற்றி தூக்கம் பற்றி கொண்டது.... எல்லோரையும் விழிக்குமாறு சொன்னார்கள்... யார் யார்க்கு என்ன கனவு வந்தது என்று கேட்டார்கள்.... எனக்கு நடந்து செல்கிற பெண்கள் கனவில் வந்ததால் சொல்லிக்கிற மாதிரி இல்லை.... சொல்லாமல் மறைத்து விட்டேன்... மூன்றாம் நாள் மதியம் எங்கள் வகுப்பிற்கு வந்தார்கள்.....கண்ணை மூடிக்கொண்டு தவம் செய்ய சொன்னார்கள்... ஒருவர் அருகில் வந்து நெற்றி பொட்டில் எதையோ செய்தார்... திடீரென்று நெற்றி பொட்டில் மின்சாரம் பாய்ந்தது போல இருந்தது.... கனலாக எரிந்தது போல தெரிந்தது... உடம்பெல்லாம் பரவி விரிந்து .... ஜன்னல் வழியே நான் வெளியே சென்று .... அழகான மாணவிகள் செல்வது எல்லாம் தெரிந்தது.... கண்ணை திறந்து பார்த்தேன்... மூவரும் எல்லா மாணவர் நெற்றியிலும் விரல் வைத்துக் கொண்டே சென்றார்கள்..

திரும்ப கண்கள் தானாக மூடிக் கொண்டன... மீண்டும் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தால் யாருமில்லை... எழுப்பினார்கள் ... யார் யார்க்கு என்ன கனவு வந்தது என்று கேட்டார்கள்... ஏதேதோ மாணவர்கள் சொன்னார்கள்... அவர்கள் சொல்வதை மூன்று திபெத்தியர்களும் கவனமாக கேட்டு கொண்டனர்...என்னிடம் ...இன்று நீ தூங்கவில்லை ... எங்கு சென்றிருந்தாய் என்று கேட்டார்கள்... முதல் மாடியிலிருந்து எப்படி கீழே வந்து ரோட்டில் செல்லும் ஆட்களை பார்க்க முடியும் என்று அப்போது தான் யோசனை வந்தது ... வெளியில் இந்த மந்திரத்தை சொல்ல வேண்டாம் ... தனியாக இருக்கும் போது மட்டும் செய்யவும்... வெளியில் சென்றால் திரும்பி விட வேண்டும் என்றார்கள்... எனக்கு பக்கென்றது... அவர்கள் போன பிறகு பக்கத்து நண்பன் என்னிடம் .. என்ன மந்திரம் சொன்னார்கள் என்று கேட்டான்... சொல்ல மாட்டேன் என்றேன்... அவன் தன் மந்திரம்... "எங்கா" என்றான்... எனக்கும் அதே தாண்டா என்றேன்... பின்னர் வகுப்பு முழுவதும் ஒருவரை ஒருவர் கேட்க்கும் போது எல்லார்க்கும் எங்கா என்றே சொல்லி சென்றிருக்கிறார்கள். பின்னர் சில மாதங்கள் எப்போதாவது எங்கா எங்கா என்று சொல்லி பார்ப்பேன்... தூக்கமான தூக்கம் வரும்...

அவர்கள் தங்கள் சக்தியை அதிகரித்து அந்த வார்த்தையை உபயோகிக்கும் போது இழையில் இணைந்து விடுகிறோம்... அது ஒரு வார்த்தை ... உள்ளிருந்து உள்ளுக்கு செல்வதால் கண்களுக்கு பின்னாடி உள்ள உயிரானது வெளியில் கிளம்பி ஜன்னல்வழியே சென்று ரோட்டில் சென்று கொண்டிருப்பவர் எதிர்பட்டிருக்கலாம்... அந்த பெண்கள் என்னைப் பார்த்து சிரித்தார்கள்... நான் நினைவில் சென்று அங்கு நிற்கிறேன்... அவர்கள் கனவில் வந்தவர்களா ... அல்லது நான் விழித்து இருக்கிறேனா என்று பல காலம் கழித்து யோசித்தேன்... ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் இது நடப்பதுண்டு .... நான் குறட்டை விடுவது பாசமயங்களில் எனக்கு கேட்கும்... பேசிக் கொண்டிருப்பவரிடமோ பார்த்து கொண்டு இருப்பவரிடமிருந்து விலகாது.... மனம் அங்கு நிற்கிறது.... நான் இருப்பதாக நினைத்து கொண்டிருந்தேன் ....மனம் வேறாக பார்த்துக் கொண்டு இருக்கிறது...

கடந்த காலத்திற்கோ அல்லது  எதிர்காலத்திற்கோ நாம் சென்று திரும்பும் காலம் என்ற ஒன்று  இல்லை. நினைவு ஆற்றல் அதன் முழுமை அல்லது ஒரு  பகுதியாக கூட அங்கிருப்பதில்லை. நாம் இப்போது கடந்த காலத்தைப் பற்றி நினைத்து கொண்டிருக்க முடியும்.  எப்போதாவது மட்டுமே நாம் கடந்து வந்த இடத்திற்கு சென்றிருக்கிறோமா என்பது தெரியவில்லை... நாம் அறியாமலேயே அந்த விளக்கு திபெத்தியர்களால் ஏற்றப்பட்டு தொடர்ந்து என் வாழ்க்கையில் வந்து கொண்டிருப்பதை நான் அறியாமலேயே இருந்தேன்... காலம் நம்மை கடந்து செல்வதிலிருக்கும் போது எதிர்காலத்திற்கு  காலத்தின்  கோடொன்று தொடர்பாக ஊடே நகர்கிறது. இப்போது அது எவ்வளவு காலம்  நம்மோடு தொடர்ந்து நீடிக்கும். யங்கா என்ற வார்த்தை எதை கொண்டு வந்தது.... இப்போது இந்த இரண்டு இடங்களுக்கு இடையில் நாம் இருப்பதே இல்லை.   மனதின் வரம்பு நிர்ணயிக்க படாததால் அதன் மூலம் நாம் பார்த்த காட்சி, அனுபவித்த காட்சி ஒரே நேரத்தில் காண கிடைப்பதில்லை... அது எக்காலமாக நாம் அக்கணத்தில் இருந்தோம் என்பதை கொண்டு காட்சி படுத்துகிறோம் .... மனம் எப்போதும்  பிரதிபலித்து கொண்டே செல்கிறது.... எல்லாம் உடம்பினுள் இருந்தே வருகிறது... டப்பியில் அடைத்து வைத்து வருடங்கள் கழித்து திறக்கும் போது அதே உணர்வெழிச்சியுடன் அந்த காட்சி கிடைக்கிறது.... இது காலத்தின் பல பரிமாணம் என்று கூட எடுத்துக் கொள்ளலாம் ...

சீனர்களின் அக்கு பிரஷர் கலையை கற்க நேர்ந்தது.... அந்த வார்த்தை இரண்டு காலங்களுக்கு நடுவே கொண்டு செல்லும் என்பதை பல காலம் தேடலில் இருக்கிறது.... நாம் எங்கும் தோன்றுவதில்லை .. பிரதிபலிப்பதில்லை,  நடுவில் நின்று காலத்தை பார்த்து கடந்து கொண்டே இருக்கிறோம்... தவமியற்றும் போது திபத்தியர்கள் மனத்திற்குள் தோன்றாமலிருந்தால் பரவாயில்லை என்று தோன்றுகிறது... அவர்களும் வந்து விட்டால் நாம் அடைய வேண்டிய இலக்கை நோக்கிய காலம் இன்னும் பிடிக்கும்....

மகாலிங்க மலை தென்காசி

 

20 வருசம் முன் இந்த மலைக்குப் போயிருக்கிறேன்.... தென்காசிக்கு கிழக்கில் இருக்கிறது... அப்ப படிகள் பாதையெல்லாம் கிடையாது.... முட்களும் புதர்களும் பாறைகள் இடையில் அடர்ந்து கிடந்தது... மலை உச்சியில் மிக வயதான, நடக்க முடியாத கிழவர் ஒருவர் பாறையின் மீது அமர்ந்திருந்தார்...  எப்படி மேலே ஏறி வந்தீர்கள் என்று கேட்டதற்கு... பதில் சொல்லவில்லை.... கையில் கம்பு ஒன்று வைத்திருந்தார்... என் கையில் இருந்த நீர் பாட்டிலையும் ... சிறிது பணமும் கொடுத்தேன்.... அதற்குப் பிறகு இப்ப தான் இந்த மகாலிங்க மலை வீடியோ பார்த்த பிறகு ... மக்கள் எதற்காக அங்கே போகிறார்கள் என்று தெரியவில்லை.... இறை வழிபாடு என்பது வேற சித்தர் வழிபாடு வேற என்பதை மக்கள் எப்போது புரிந்து கொள்வார்கள்... சித்தர்களை வழிப் பாட்டு முறையால் அடைய இயலாது... அந்த பாறை மேல் சக்கரை பொங்கல் இருக்கு... எடுத்து சாப்பிடு என்றார் அந்த கிழவர்... சிறிய வாழை இலையில் பொங்கல் ஆவி பறக்க அங்க வைக்கப்பட்டு இருந்தது.... இதுப் போன்ற சித்துக்கள் செய்பவர்களை வாழ்க்கை முழுக்க பார்த்து வருகிறேன்.... தென்காசி பெரிய கோவிலைச் சுற்றி நிறைய சித்தர்கள் சமாதி அடைந்துள்ளனர்...  பழைய பேருந்து நிலையத்தில் பக்கத்தில் கூட ஒருவர் சமாதி உள்ளது.... இந்த முறை அவரை கடக்கும் போது என்ன இப்படி கண்டமேனிக்கு சமாதி அடைந்திருக்கிறீர்களே என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.... வாசி யோகம் செய்து வரும் காலத்தில்...இது போன்ற சித்துக்களை குருநாதர்... அவரை பார்க்க வரும் மக்களை பயமுறுத்த இப்படி சித்துக்கள் செய்வதை கண்டிருக்கிறேன்.... பள்ளியில் படித்துக் கொண்டிருந்த  மகனை  அழைத்து சென்ற போது அவனுக்கு எந்த சாக்லெட் பிடிக்கும் என்று மஞ்சள் பை ஒன்றில் கையை விட்டு  எடுத்துக் கொடுத்தார்.... இவையெல்லாம் அடர்த்தியான அணுக்கள் கூட்டை சிதைத்து அதை நீர் நிலைக்கு திருப்பி உருமாற்றி கொடுப்பது... என் மனைவி இதெப்படி சாத்தியம் என்று என்னிடம் கேட்டார்.... இயற்கையை கை கொள்ள வேண்டும்.. அதற்கு இருபது வருடமாவது ஆகும்... இந்த மனித உடம்பு உணவுகளால் நிரம்பி உள்ளபடியால் அதை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக காற்றால் நிரப்பி வரும் போது ஒரு காலத்தில் அது இயக்கமற்ற நிலைக்கு சென்று அமர்ந்து விடும்...  அன்று மலைக்கு  மூன்று பேர் நாங்கள் சென்றிருந்தோம்... அதில் இருவர் பாதை மாறி சென்று விட்டார்கள்... ஒருவர் கேரளாவை சேர்ந்த புகழ் பெற்ற மாந்திரீகர்.... மற்றவர் வேறு பக்கம் சென்று விட்டார்... காலமும் நேரமும் அழைத்தாலொழிய நம் இஷ்டபடி நமக்கு எதுவும் வாய்க்காது ... அது இறை கைகளில் கூட இல்லை...இப்படியே மூட பழக்கங்களை பழகிக் கொண்டே போனால் மனத்திற்குள் எப்படி ஒடுங்குவது .... ஓர்மைக்கு ஒருவனாக தான் பயணம் செய்ய தயாராக இருக்க வேண்டும் .... மனதிற்குள் ஒடுங்கியிருக்க பழகி விட்டால் உடைகளே பாரமாய் ஆகி விடாதா.... மனத்தை பயமுறுத்தி கலைத்து கொண்டே இருந்தால் தேடுபவன் தன்னுள் ஒளியை காண்பதை தவிர்த்து புறத்தில் சுமையை தூக்கி அலைபவனாகிறான்.... பிராப்தம் இருப்பவனே கடந்து சென்று தன்னுள் வீற்றிருக்கிறான்.  அதற்குப் பிறகு யாரையும் பொருட்டாக நினைப்பதேயில்லை.... தேவைப்படுவதேயில்லை.யோகம் கற்பிக்கும் பல ஆசிரியர்கள் தவறாக விவரிக்கிறார்கள்... அப்படியொன்று உடம்பினுள் இல்லை... குண்டலினி என்ற ஒன்றே இல்லை.... சக்கரங்கள் என்பது கூட இல்லை... தவம் இயற்றுபவர் அதை உணர்ந்து வரும் போது  கண்கள் வழியாக தான் பார்ப்பதை புரிந்து கொள்கிறார்.... வருடங்கள் கடந்த பின் அப்பியாசம் வெளியே நிற்கும் ஆளை காட்டுகிறது... வெளியில் இருப்பவர் உடம்பை கயிறு கொண்டு கட்டிவிட்டு பார்ப்பார்... மாடுமேய்ப்பவர் கயிறு கொண்டு மாட்டை கட்டி அதை கைகளில் வைத்து கொண்டு மேய்வதை பார்ப்பதைப் போல தான்... நிமிடங்களில் உயிரை எழுப்பி வெளியே பரப்பி  இயக்கமற்ற ஆற்றலுடன் தொடர்பு கொள்கிறார்... இது பல காலம் அப்பியாசம் செய்து அடக்கி கட்டுக்குள் வைத்திருப்பது.... இயற்கையின் கதவு திறந்து வழிவிடாது.... பல காலம் போராடி தான் பெறுகிறார்கள்.... உடம்பிற்குள் காண பழகியவர் பின்னர் வெளிய பார்க்க பழகி அனுபவத்திற்கு வருகிறார்.... அப்போது உயிர் என்பதை வெளியே காண ஆரம்பித்து விடுகிறார்.... இது போதும்... எழுதுபவனுக்கும் இதற்கும் சம்பந்தமேயில்லை ... இதை  எழுதுபவர் வெளியே இருந்து தான் எழுதுகிறார்....

சமாதி

 ரமணர், வேதாத்திரி மகரிஷி என்று பலர் நான் யார் என்ற தலைப்பில் பேசியிருக்கிறார்கள்... . எதை நோக்கி பேசுகிறார்கள்  என்று தெரியவில்லை.... நான் யார் என்பதே அங்கில்லை என்கிறார் ஜே.கே... புத்தரை படித்து கொண்டு வரும் போது... அது சாதாரண மானதாக இல்லை என்று புலப்படுகிறது.... தேவைப்படாமலேயே இருந்து விடு என்கிறது... எங்கிருப்பது என்பது வெளியில் இருக்கும் எதோ ஒன்றை கண்டுபிடிப்பதல்ல .... உள்ளுக்குள் விழித்து இருக்கும் ஒன்றை உணர்வது... நான் யார் என்ற ஒன்றுமேயில்லை..... எப்போதும் உள்ளுக்குள் இருப்பது.. அது கண்கள் வழியாக மட்டும் பார்ப்பது என்று நினைக்க கூடாது... உடம்பெல்லாம் ஈர்த்து கிரகிக்க கூடிய ஆற்றலுடையது...மனம் தனியே வேலை செய்ய ஆரம்பித்து விட்டால் அதற்குப் பிறகு மீண்டு வராது.... மனக்குவிப்பு ஏற்பட்ட காலத்தில் இதை எழுதுபவன் அறிந்திருந்தான்... யாராவது ஆன்மீகம் சம்பந்தமாக கேள்விகள் கேட்டால் மறுக்காமல் எதாவது பதிலளி என்று அவனுக்கு புகட்டியிருக்கிறார்கள்.... வெறும் அறம் பாடி கொண்டிராதே ... அது தூக்கத்தை சாப்பிட்டு விடும் என்றதாகிவிடுகிறது... எழுதுபவனுக்கு சம்மந்தமேயில்லை.... நீங்கள் புரிந்து கொள்வீர்கள்.  பிரபஞ்சத்தில் அவனும் ஒரு அங்கம் அவ்வளவு தான்... தனியே இயங்குகிறான் ...  எழுதுபவன் இயக்கமற்றவனாகி விடும் போது அவனை கிரகித்து எழுதுகிறான் .... இங்கு வெறும் நடந்து முடிந்த வையே எழுதப்படுகிறது... எழுதும் போது கணத்து கணம்  மறந்து போய் மீண்டு திரும்பி வருகிறான்...  அவன் அகங்காரம்... ஆணவம் கொண்டு தான் உலகைப் பார்க்க பழகியிருக்கிறான்... மறக்க பழக .. ஞாபகத்தில் இட்டுக் கொள்ளாதிருக்க.. வழக்கப்படுத்தி கொண்டமையால் தன்னிச்சையாக எல்லாம் இயங்குவதை அறிந்து ஏது மற்றவனாகிறான்... எழுதுபவன் அதை உள்வாங்கி  வெளியில் பதித்து வைத்துக் கொண்டு பறவைகளுக்கு இறை இடுவதைப்போல கொஞ்ச கொஞ்சமாக தூவுகிறான்... பசியே எடுப்பதில்லை... அமர்ந்தால் மீளவே மாட்டான்... சமாதி செய்ய இடம் பார்த்து திரிகிறான்... பார்த்து வைத்த இடம் மழை வந்ததால் வெள்ளம் குள கரையை தாண்டி வந்ததை பார்த்து... தான் உள்ளே அமர்ந்து விட்டால் அதை தாண்டி நீர் வந்து நிற்குமே ... என்று கட்டும் மேஸ்திரியிடம் கேட்டான்.... அதை யோசிப்பது எழுதுபவனுக்கு தெரிகிறது... இந்த உலகில் வாழும் பொழுதே ஒழுங்கிற்குள் நின்று முழுமடைய தலே சிறந்தது  ... அதற்காக தான் தொடர்ந்து சொல்லி வருவது  என்று அண்மையில் ஆசான் சொன்னது நினைவு கொள்கிறான்... உடல்நல குறைவு ஏற்படும் போதெல்லாம் என்னால் முடியலை என்று கீழே விழப்  போகும் நேரத்தில் மாயரூபி எழுந்து வந்து தன்னை தாங்கி பிடித்து மெதுவாக படுக்க வைத்ததை  அறிகிறான்... கண்களை திறக்காமலேயே பார்க்கிறான்...... அந்த கைகளில் குழந்தை போல சாய்ந்து கொண்டான்...

மனம்

 இத்தகைய மந்திர ஜெப முறைகளால் மக்கள் இதில் உழன்று மூழ்கி மரணித்து விடுகிறார்கள்... இதை அடைவது என்பது சாதகனின் முழு அர்பணிப்பும் உடல் சார்ந்த சோர்வு மட்டுமே மீதம் இருக்கிறது... அடைந்தவன் இதை தள்ளி வைத்து அதை அடுத்து  கடந்து மேலே சென்று விடுகிறான்... பரவெளி வசப்பட்டு விடுகிறது.... சாதாரண மக்கள் அறியாமல் இதை எதோ பெரிய வாழ்க்கை தேவைகளை கொண்டு வரும் என்று... இதன் உண்மை அறியாது ... மந்திர ஜெபம் செய்து மணி உருட்டி எந்திரம் மேல் அமர்ந்து பூசை என்ற ஒன்றை புறவெளியில் செய்து  மடிகிறார்கள்... பேசா மந்திரம் என்பது மறைத்து வைக்கப் பட்டதாகவே இருக்கிறது .. நடைமுறையில் இல்லாமல் போனதால் அகவெளியில் கொண்டு சென்று இருப்புக்குள் சேர்த்து வைத்து விடுகிறார்கள்.  அறியாத மக்கள் பஜனை பரிகாரம் கோவில் என்று அலைக்கழித்து பயனுமின்றி மனசோர்ந்து அலைக்கழிக்க படுகிறார்கள்..  தவறாக வழிநடத்தி செல்கிறார்கள். என்று சொல்வதுண்டு.... மக்கள்  கவனமாக இதை அணுகி மனம் உணர்ந்து வெளிவந்து விட முயற்சிக்க வேண்டும் ...

நம் சாஸ்திரத்தில் 17 பிறவிகள் இருக்கிறது என்று பெரியோர்கள் சொல்கிறார்கள்... ஜாதகத்தில் எத்தனைவது பிறவி என்று கணிக்கலாம்.. மனித பிறவி எடுத்த பின்பு ... மீண்டும் உயிர்களாக பிறக்க முடியாது.... பாபநாசம் சாமியின் சிஷ்யர் ஒருவரிடம் பேசும் போது ... அவர் குரு சர்ப்ப லோகத்தில் இருக்கிறார் என்பதாக சொன்னார்... நான் யார் என்று அறிவதை விட ... நாம் எங்கிருக்கிறோம் என்பதை அறிந்து கொள்வதே சிறப்பு .... நாம் யார் என்று அறிய ஒரு முயற்சியும் தேவையே இல்லை... தகுதிக்கு ஏற்ப எண்ணற்ற உயிர்கள் நம்மை சுற்றி இருக்கின்றன... மந்திரம், சூனியம் ஏவல் பில்லி என்று அதில் சிக்கி தவிக்க கூடாது... அதை எண்ணி பயப்பட கூடாது... ஜோசியர்கள் பூசாரிகள் மந்திரவாதிகள் சொல்லும் பரிகாரங்களால் பிறவி கர்மாவை ஒன்றும் மாற்றி விட முடியாது.... அதை நம்மிடம் இருந்த விலக்கிக் கொள்ள நிலை   எய்தியவர்கள் வர வேண்டும் ... இறையை தாண்டி மனிதர்களால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது.... மதம் சான்ற நம்பிக்கைகளால்  உழன்று போய் விட கூடாது... கண் முன் நடந்து கொண்டிருப்பது எல்லாம் செயல்கள்... அதை மாயை என்கிறார்கள்.... ஊர் சுற்றி கோவிலுக்கு சென்று வரலாம்... அதனால் நடந்து கொண்டிருப்பதை நிறுத்த முடியாது.... தவம் இயற்றுவது என்பது மனத்தை நிறுத்துவது... அவ்வளவே ... மனம் காட்சிகளை உருவாக்கிக் கொண்டே செல்லும் ... அத்தனை பேரும் மனத்தை நிறுத்துவதற்கு தான் பயிற்சி கொடுக்கிறார்கள்... ஒன்பது ஓட்டையும் மண்டையில் தான் இருக்கிறது ... பத்தாவது ஓட்டையை குருவே திறக்கிறார் .... அதற்கு தகுதியை உருவாக்கி கொள்ளவே பயிற்சி செய்கிறோம்... நான் யார் என்று அறிய வேண்டும் என்று தெரியாதவர்கள் சொல்கிறார்கள்...

Meditator

 Meditator 

"Different thoughts emerge from various meditation practices. The core truth is that five minutes of regular breathing exercises can control one's mind immediately. The body responds to external stimuli, and subsequently, the soul calms down within a few minutes. With constant practice, we observe that the breath becomes internalized. The notion that heartbeat and pulse rate decrease is a misconception; instead, the entire system starts operating under the soul's command, which functions from a transcendent level. Sometimes, moving objects appear slower due to the different rotational speeds of brain wave patterns..  soul is different .. concentration never shifts from the top angle of the eyes... We notice the  shadow part of the  universe linked in our physical body... Moments reflect the movement of energies, while periods manifest as glimpses on the inner visual screen. Sometimes, it is possible to perceive three periods simultaneously on this inner screen without closing one's eyes. Therefore, it is advisable for meditators to practice keeping their eyes open when they begin to sense the movement of energy within the soul, as distinct from the physical body.

"After several years of meditation, an individual may notice a reduced need for sleep. Internal mental processes may engage in dialogue and argument with various thoughts, preparing responses for others. Initially, this phenomenon might be attributed to a disorder or age-related factors. However, due to the effects of meditation, the mind becomes merged with the soul, and the individual may not recognize that their thoughts are being influenced by an external soulful presence. The brain of the individual becomes dormant, acting as a standby mechanism for the meditator. Certain astrologers and fortune tellers can access the past and future by tapping into this merged soul state. Questions posed by others are answered by the soul, rather than the mind. These occurrences represent the soul's subtle influence on the mind. The breath circulates throughout the entire body, receiving signals from external sources through a singular tapping point. Meditators strive to locate and access this tapping point, which marks the termination of energy pathways."

நீல நிறம்

 நீல நிறம்

காலத்திலும் அதன் வெளியிலும் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் எல்லா செயல்களும் கால வரையறைக்குள், அடங்கும் அல்லது அடங்குவதில்லை என்பதை புரிந்து  கொள்வதாலேயே தலையிடுவதில்லை..

அவனைப் பார்க்க அவன் வீட்டிற்கு வருகிறவர்கள் முதலில் காண்பது  சுவற்றில் நீல நிறத்தில் பூசப்பட்ட  வானமும் கோள்கள் நட்சத்திரங்கள் நீல நிறத்தில்  பூசி இருப்பதை காணலாம்... அதை வைத்து அவன் உங்களுக்குப் போக்கு காட்டிப் பேசி கொண்டிருப்பான் ... நீங்கள் கண நேரம் மனத்தோடு இருந்தால் உங்களை அவனால் படிக்க முடியாது... அதனால்  வருகின்றவர்களை வேறு திசை காட்டி திருப்பி  அவர்களைப் படித்து அறிந்துக் கொள்வான்... காலத்தால் அது பயனில்லை என்று பிரயோகிப்பதை கைவிட்டு விட்டான்.... பார்க்க வந்தவர் அவனை ஜோதிடரா நீங்கள்? என்று கேட்டார்... அவன் அதை மறுத்தான்... தனக்கு சோதிடம் தெரியாது என்றான் .... படிக்காமல் எப்படி நீங்கள் கிரகங்களையும் கோள்களையும் கணித்து சொல்வீர்கள்? என்று கேள்வி எழுப்பினார் ....  சிரித்தான்...நிறைய கேள்விகளுக்கு இப்படி தான் சிரித்து வைப்பான் ... அவனுக்கு அதைப் பற்றி உண்மையாகவே தெரியாது... புகழ் பெற்ற சோதிடர் ஒருவர் அவனுக்கு கற்று கொடுக்கிறேன் என்று சொல்லி .. சொல்லாமல் தவிர்த்து விட்டார் ...பல்லி சத்தம் வெளியே இருந்து வருவதை கூர்ந்து கேட்பான்... மிக தூரத்தில் ஒலித்தால் கூட அதை அவனால் கேட்க முடியும்... குழந்தைகள் அழுவதை உடனே தெரிந்து விடும் அவனுக்கு ... அவன் இருக்கும் குடியிருப்பில் பெண் குழந்தைகளாகவே பிறந்தது ... எதற்கு என்று ஒரு நாள் யோசித்தான்   யூகிக்கவில்லை ... பயற்சி செய்தால் கை கூடும் என்று அதை விட்டு விட்டான்... அகங்காரம் பிடித்தவன் போல் தன் செயல்களில் காட்டினான்....ஐந்து இளையராஜா பாட்டுகளை ஒரு சேர பாட வைத்து ஒரே நேரத்தில் கேட்கும் பழக்க முடையவன் ...  பார்த்து சொல்வீர்களா? என்று கேட்டார்... அவன் சரி  என்றான் ... 

ஒரு முறை தான் அதை திறந்து  காண்பிப்பேன் .. அதில் நீங்கள்  எல்லாவற்றையும் கேட்டு கொள்ள வேண்டும் ... மீண்டும் உங்களுக்கு அது திறக்காது என்று மெல்லிய ஓசையில் அவரிடம் சொன்னான் ... அவர்க்கு இவன் என்ன சொல்லவருகிறான் என்று புரியவில்லை.... புத்தகத்தை காட்டி நீங்களே படித்து கொள்ளுங்கள் என்று படிக்க  சொல்வார்களே... அதைப் போலவா?  வருகிறவர்களை குழப்பி அனுப்புவான் என்று பலர் சொல்லி கேள்வி பட்டிருக்கிறார் .... பணத்தை துச்சமாக மதிப்பவனான இவன் ... அதனால் ஒரு சேர திமிர் அகங்காரம் எல்லாம்  அமைந்துள்ளது என்று மனத்திற்குள் திட்டினார் ... ஜாதகத்தை டீ பாயில் வைத்து விட்டு அமைதியாக இவன் பேசுவதை கேட்க ஆரம்பித்தார் ... சமுதாயத்தில் நாம் எவ்வளவு உயரத்தில் இருக்கிறோம் ... தன்னை மதிக்காத இந்த ஆளிடம் வந்து இப்படி நிற்க  வேண்டியதாகி விட்டதே என்று எண்ணினார்..

வீட்டில் இருந்த நீல வண்ணத்தில் வரைந்திருந்த நட்சத்திரம் கோள்களையுடைய அந்த  சுவரை காண்பித்து  .. இப்பொழுது உங்களுக்கு கால சக்கரம் மாதிரி இருக்குது இல்லையா ? நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள் என்று சூசகமாக சிரித்துக் கொண்டே அவர் கண்களைப் பார்த்தான் .

அவனுடைய  கரு விழியில் நட்சத்திர கோளங்கள் தீ பந்தங்கள் எரிவதை அவனின் இரு கண்களிலும் படம் ஓடுவதை போன்றிருப்பதை பார்த்தார் ... 

என்னிடம் ஜாதகம் கேட்க வந்தீரா? என்றான் ... அவரால் தன் உடம்பை அசைக்க முடியாத நிலையில் பதில் சொல்ல முடியவில்லை... தானும் அந்த நீல சுவரும் ஒன்றுப் போல மாறுவதை கண்டு அதிர்ந்தார் ... தன் இதய துடிப்பு குறைந்து கொண்டே வந்து நின்று விட்டதை உணர்ந்தார் ...

தன் அக நெருப்பை கணலாக ஏற்றி எண்ணத்தை பருப் பொருளாக மாற்றி அதை தனி தனி உருவங்களாக உருவெடுக்க வைத்து அடுத்தவர் கண் முன் உதிக்க செய்வதில் நிபுணராக உள்ள குருவிடம் இருந்து வந்தவனிடம்  ... ஜாதகம் சொல்ல சொல்லி சிக்கிக்  கொண்டார்... குருவின் தீயை அவன் வெம்மை படுத்தி அந்த நீல நிற சுவற்றில் கண்ணுக்கு தெரியாத கருப் பொருளாக படைத்து வைத்திருக்கிறான் ... அந்த ஓவியம் படமாக வரைந்து பூசி பதினான்கு வருடம் முடிந்தது ... அண்ட சராசரத்தை தட்டையாக விரித்து நீல சுவற்றில் பரப்பி வைத்திருக்கிறான்... சில சமயங்களில் நட்சத்திரங்கள் அவன் வீட்டின் வரவேற்பறையில் புழுங்குவதை பார்த்து அதனூடே  கை விரல்களைக் லென்ஸ் போன்று குவித்து ... அதில் தன் அப்பாவை தேடுவான்... விடியலில் சூரிய ஒளி வீட்டின் வரவேற்பறையில் விழும் போது அவன் நின்றிருந்த கணத்தில் மறைந்துப் போவான்... தற்கணம் வாய்க்கும் ...

நீங்கள் நீல நிற வண்ணத்தை கவனிக்கிறீர்களா என்று கேட்டான்... ? அவர் பேசாமல் அவனைப் பார்த்தார் ... அவரால் கண்களை கூட சிமிட்ட முடியவில்லை... சிரித்துக் கொண்டே உங்கள் வலப்புறம் இருக்கும் நீல நிற சுவரில் என்ன தெரிகிறது என்று மீண்டும் கேட்டான்... நேர்முக தேர்வு கேள்வி போல அதை திருப்பி திருப்பி கேட்பான்... அவர் நட்சத்திரங்களும் கோள்களும் உயிர்ப்பாக காண்கிறேன் ... என்றார் ... அது என்னருகே வருகிறது... எனக்கு மிக பயமாக தெரிகிறது என்றார் ... இப்பொழுது கண்ணை மூடி கொள்ளுங்கள் என்றான் அவன் .... கணத்தில் அவர்க்கு எல்லாம் மறைந்து விட்டது ... அவன் குரல் மட்டும் அங்கே ஒலித்தது ... அவர் இறந்து போன தன் தாய் தந்தையரை உயிரோடு  பார்க்கிறார் ... அவர்களிடம் பேசுகிறார் ... ஓ வென்று கண்ணீர் விட்டு அழுகிறார்....

நேருக்கு நேராக தன் வாழ்க்கையில்  நடந்த எல்லா நிகழ்ச்சிகளிலும் அவர் பங்கேற்கிறார் ... இடது புறம் இருந்து கடந்த காலத்தில் ஆரம்பித்து  பின்னர்  நடுவில் வந்து நிகழ்காலத்தில் நின்று வலது புறம் திரும்பி எதிர்காலத்திற்கு சென்று அங்கே பார்க்க வேண்டிய காட்சிகளை நிகழ் காலத்தில் பார்த்து பரவசமடைகிறார் ... அவனை அந்த உலகில் தேடுகிறார் ... காணவில்லை.... கூப்பிடுகிறார் அவனை... நீங்கள் முடித்து வெளிய வாருங்கள் என்று அவன் குரல் கேட்கிறது ... அவர் கேட்க விரும்பிய ரகசியங்களை சம்பந்தப்பட்டவரை அழைத்தும் கேட்டும் பதில் பெறுகிறார் ... அவர்க்கு தன் இதயம் துடிக்கும் சத்தம் திரும்ப கேட்க ஆரம்பித்து விட்டது ... உடனே திரும்பி வாருங்கள் என்று அழைத்தான் ... அவர் வர மாட்டேன் என்று மறுக்கிறார் ... இன்னும் சிறிது நேரம் கொடு என்று மன்றாடுகிறார் ... வாழ்க்கை முழுக்க தொலைத்த உன் காலத்தைப் போன்று இங்கே உன் காலத்தை இருப்பு வைக்க முடியாது என்று கோபமாக பதிலளிக்கிறான் ...

பதற்றமோ பயமோ தேவையற்ற அச்சமின்றி கால சக்கரத்தை கை கொள்ள பல ஆண்டு காலம் முயற்சித்தான் .... மனம் குலைய வைக்கும் அளவில் தான் அது இருந்தது ... எதுவும் தன் அறிதலுக்கு அப்பாற்பட்டதல்ல என்ற கூற்று வெறும் பொய் என்பதை அறிந்தான்... உள்ளொளியால் மட்டுமே யதார்த்தை பார்க்க இயலும் என்று சொன்னான் ... யாரும் கேட்கவில்லை அவ்வொளி வர மற்றவற்றை நிற்க வைப்பது கடினமானது என்று காலசக்கரத்தில் ஏறி இறங்க போகும் போது புரிந்தது ...

அவர் கண்களில் கண்ணீர் வழிய அமர்ந்திருப்பதை  பார்க்கிறான் ... அவன் எழுந்து அங்கேயும் இங்கேயும் அமைதியாக நடக்கிறான் ....மேற்கு பக்கம் மரகட்டை ஒன்று வைக்கப்பட்டுள்ளது ... அதை திரிசூலம் போல் கையில் ஏந்தி அவர் அமர்த்திருக்கும் சோபா வரை வந்து மீண்டும் நடந்து வரவேற்பரையில் அங்குமிங்கும்  நடக்கிறான் ... அவன் கண்களுக்கு நீல நிற சுவர் மறைந்து அண்ட சராசரம் தெரிகிறது ... கால சக்கரத்தில் நேரம் பார்க்கிறான் .... ஐந்து நிமிடம் ஆயிற்று என்று இரண்டு கைகளையும் உயர்த்தி விரித்து போதும் என்று சொல்லி நடந்து  கொண்டிருந்த கணத்தை நிறுத்தினான்  .... . கைகளில் ஏந்தியிருந்த மரத்தால் செய்யப்பட்ட கம்பை கொண்டுப் போய் ஓரமாக வைக்கிறான் ... அவர் இதய துடிப்பு சீராகி கண்களை திறந்து பார்க்கிறார் ... அவன் நின்று கொண்டு யாரிடமோ போனில் கவனமாக பேசிக் கொண்டு இருப்பதை காண்கிறார் ... தனக்கும் அவனுக்கும் எந்த சம்பந்தம் இல்லாததது போன்றும் நடந்தேறிய காட்சிகளில் அவன் தற்கணத்தில் இல்லை என்பது போல் நின்றிருந்தான்.. எழுந்து சென்று அவன் கால்களில் விழுகிறார் .... அவன் இதை ஒரு பொருட்டாக மதிக்கவேயில்லை... அவர்க்கு குடிக்க தண்ணியும் , காப்பியும் கொடு என்று சொல்லிவிட்டு மீண்டும் போனில் பேசிக் கொண்டே  சிரிக்கிறான் ....

ஆன்மா உணர்வதை தன் அனுபவத்தை  தகவலாக மாற்றி அந்த நீல நிறமுடைய சுவரில் அடக்கி வைத்திருக்கிறான் ... மனம் அமைதியுடையோர் அந்த நீல நிறத்தை தாண்டி உள்ளே செல்வர்... தன்னைப் பார்க்க வருகிறவர்களுக்கு அதையே பரீட்சையாக வைத்திருக்கிறான் ... பூமியில் எழும் அடிப்படை ஒலிகளை பிரபஞ்சத்தோடு ஒற்றி பார்க்க முயல்கிறான் .... அவனுக்கு உடைகளே தேவையில்லை...  உடையின்றி நிர்வாணமாக இருக்க முடிந்தால் அவன் இந்த உலகத்தின் மீது பற்றற்று போவான் அவனுக்கென்று ஒரு தோற்றம் உண்டு ... ஆழ்மனத்தில் எப்போதும் உண்டு.   அது மட்டுமே அவன் கண்களுக்கு தெரியும்... அவன் எந்த தோற்றத்தையும் உருவாக்கி வெளிவர கூடியவன்.. தற்கணம் என்று சொல்லப்படும் கணத்தில் அவன் அங்கு இருப்பதேயில்லை...  தனித்திருப்பதில் அவன் இருவராக இருக்கிறான் ...காலம் எப்பொழுதாவது தான் அவனுக்கு பணிந்து செயல்படும் ... கணத்தில் நிற்கும் போது அது பணியும் என்று ஒரு முறை கண்டான்... மீண்டும் அக்கணத்தை அவனால்  கொண்டு வர முடியவில்லை என்று அதை விடாமல் துரத்தி பிடிக்க முயல்கிறான்...

திசைப் பார்த்து செலுத்துபவனாக இருக்கிறான்.... செல்ல வேண்டியவர்களை மனோசக்தியால் அந்த நீல சுவரில் பதித்து வழி நடத்துகிறான் ...  அவர்கள் தான் செல்ல வேண்டும் என்று அவர்கள் அறியாமல் நிற்கிறார்கள் .. அதை மனப்பிறழ்வு நிலை .. தன் இயல்பை விட்டு ஒடுக்கி வைத்து கொண்டு சரியாக இருக்கிறோம் என்று பலர் சொல்வதை கேலி செய்கிறான்.

பரம்பொருள் 5

வருடம் கடக்க மனம் அமைதி அடைகிறது ..... அது பயத்தை உருவாக்குகிறது .... அம்மையப்பன் என்பது பாதையில் வரும் ஒரு நிலை.... சிக்கலான மன அடுக்குகள் இடையே கடந்து வரும் போது அம்மையப்பனையும் கடந்து போக வேண்டியிருக்கிறது ..... அதைத் தாண்டி   போனால் நமக்கு என்ன இருக்கிறது .....ஒன்றுமில்லை .... பெருவாரியான மக்கள் இங்கே நின்று தான் பேசுகிறார்கள்... கேட்கிறார்கள்.... நான் எழுதினால் பேசினால். இவன் என்ன அவ்வளவு பெரிய ஆளா  என்று கேலி செய்கிறார்கள் ....... இயற்கையை ஆட் கொள்ளவும் அதை அரவணைப்பிற்குள் தக்க வைக்க தான் அம்மையப்பன் இருக்கிறார்கள் என்று காட்டினால் எல்லோரும் ... அதை ஆமோதித்து ... சரி என்று ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள்..... ஆகையால் இப்படியே போய் கொண்டே இருக்க வேண்டியது தான் .... எவ்வளவு காத்திருப்பு எத்தனை காலம் என்று கேட்டதற்கு ...... அதற்குள் தானே இருக்கிறாய் எதற்கு இத்தனை அவசரம் என்றாகிறது ..... தகவல் வரவில்லை காத்திரு என்று மட்டும் பதில் வருகிறது ..... தேவாமிர்தத்தை பருகி கொண்டு இருக்க... உனக்கு எதற்கு கசப்பு .... என்கிறது ..... இடியானதும் மின்னலையும் நாக்கில் இறக்கி ... அப்படியே சப்பி ருசிப் பார்த்தால் ... வெறும் உப்பாக கரிக்கிறது ..... கடலை ஒரு கையளவு அள்ளி வாயில் உறிஞ்சுவது போல் இருந்தது .... அதை துப்பி விட்டுப் பார்த்தால்  மஞ்சள் பூக்களாக பூத்திருப்பது ஆச்சரியத்தை தருகிறது ..... இயல்பு தானே ..... உப்பின் மகிமை அறிய முழு கடலையும் உள்வாங்கி . கொள்வதற்கு தானே...எதற்கு கிரிவலம் சுற்றுகிறார்கள் என்று தெரிகிறது .... அம்மை அப்பனை தான் இவர்களைச் சுற்ற விட்டிருக்கிறார்கள்... மலையே சிவனாக இருக்கும் போது.... அண்டத்தை கேட்ப்பானேன் .... வயிறு முழுக்க காற்றை நிரப்பாமல் இருக்க வேண்டும் ..... அது ஆகாயம் ஊடே உன்னிடம் பதில் சொல்லி தூங்க விடாமல் செய்கிறது ... சமயங்களில் பயங்கரப் பசி எடுக்கிறது .... நன்றாக சாப்பிட்டு சுற்ற வேண்டி வருகிறது ..... இன்று வானத்தில் வரும் மழை  துளி நமக்கானது.... எத்தனை சூட்சுமமான உலகை படைத்த இறைவன் புலன்களுக்கு எட்டாத சிருஷ்டியை நம்மெதிரில் உலவ விட்டிருப்பதாக நாம்  நினைக்கிறோம் .... காண்பதற்குள் மறைந்து விடுகிறது.... புரிந்துக் கொள்வதற்குள் மறந்தும் விடுகிறது.... இது முட்டாள்தனமாக கூட இருக்கலாம்..... மறைவதும் மறந்து போவதும் இயற்கைக்குள் இயக்கநிலை செய்கையே. நிறைவடையாத இந்த உடம்பில் எத்தனை சக்கைகளை ஏற்றிக் கொண்டே இருப்பது....அம்மை யப்பன் வந்த பிறகு தேவதீர்த்தம் நாக்கில் விழ வைத்தார்கள்.... கடலில் இருந்து எத்தனை நீர் எழும்பி மேகமாய் மாறி மழையாய் இடியாய் மின்னலாய் இந்த பூமியில் பொழிய மாதவம் செய்தவர்களல்லவா நாம் ..... அதை ஆகாயமாக பருக தான் இத்தனை வருடம் தவம் செய்ய வேண்டி வந்ததோ..... என்ன சித்தர்கள் நீங்கள் ஏன் அதை மறைக்கிறீர்கள்.... தடுப்பை உருவாக்குகிறீர்கள்.. மறைத்துப் போக செய்கிறீர்கள்.. நீரையே களவுக் கொண்டு கயிலாய்த்திற்கு எடுத்துச் சென்று விடுகிறீர்கள்..... யார்க்கு கொடுப்பதற்கு சமாதிக்குள் அவற்றை வைத்துக் கொண்டு ஒளிந்துக் கொண்டீர்கள்.... உணர்ச்சியை புழிந்து விட்டு உணர்வை மனத்திற்குள் எழுப்பி விட்டீர்கள்.... நாம் தூங்காமல் பேசி கொண்டும் பாட்டு கேட்டு கொண்டும் மட்டுமே இருக்கிறோம் ..... மனமே இல்லாமல் உத்தரவுக்கு காத்திருக்கும் நாய் போல் நாம் ஆகி விட்டோம் ..... நீ போய் கொண்டே இரு என்று சொல்கிறீர்களோ .... தலை உச்சியில் ஓட்டை விழுந்து விட்டதா என்று தடவி பார்த்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது ........ ஜாதகம் நாம் எழுதியது தானே..... அம்மை அப்பன் இல்லையே ...... பேரண்டம் காக்கும் எண்ணற்ற ரகசியங்களை குறி சொல்பவர் ஜாதகம் கணிப்பவர் எப்படி சொல்லிவிட முடியும்.... அம்மை அப்பன் அருளிருந்தால் பேரண்டத்தை உணர்ந்தவர் ஆகி விடுவோமே ..... நம்மை கடவுளாக நினைத்து கொள்வது இயலாத ஒன்று .... நிறைவின்மையை குறிப்பது அது..... அண்மையில் ஜீவாத்மா பரமாத்மா என்ற ஒன்று இல்லை என்று சொன்னதை அவர்கள் ஏற்கவேயில்லை ..... நாம் உப்பை தின்று வருவோம் ....மண் உப்பு நிரம்பிய உடம்பை தொடாதவாறு ஒளி எழும்பி நிறைத்திடுமாம் ....மாய வேலை ஒன்றிருக்கிறது .... பல உலகத்தில் எழும்பி நின்று மக்களை சிருஷ்டியை அண்டத்தை காலத்தை கடந்து நேரத்தை நிறுத்தி பார்ப்பது ... நேரம் அசைந்த வண்ணம் இருக்கிறது ... தள்ளிப் போய்க் கொண்டிருக்கிறது ...அது உருவாகி தோன்றி விட்டால் நிறைவு தன்மை வந்தடைந்தது என்று நாம் அறிகிறோம் ...

பரம்பொருள் 4

 பெங்களூர் போத்தீஸ் துணி கடை இருக்கும் மெயின் ரோட்டின் நடுவில் டிராபிக் காரணமாக ஆட்டோ டிரைவர் எங்களை  இங்கேயே இறங்கி கொள்ளுங்கள்... அங்கிருந்து  நடந்துப் போகுமாறு சொன்னார்...... மகள் விசேஷத்திற்கு பட்டு சேலை எடுக்க வேண்டி போத்திஸ் துணிக்கடை போனால்... அதைச் சுற்றி  எங்கும் கூட்டமான கூட்டம் ..... தீபாவளி பண்டிகை வேறு....நானும் மனைவியும்  பிளாட்பாரம்  மீது ஏறி நடந்து போய் கொண்டு இருந்தப் போது ....எதிரே இரண்டு பக்கமும் இரண்டு குழந்தைகளையும் பிடித்து கொண்டு நடுத்தர வயது பெண் ஒருவர் தன் கைகளில் போத்திஸ் துணி கடையின் ஒரு கட்டை பையை தூக்கியபடி நடந்து வந்து கொண்டிருந்தார்.... அவர் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தபோதே  அவர் மகன் சட்டென்று  நின்று ... தான் கையில் வைத்திருந்த வாட்டர் பாட்டிலை திறந்து அதிலிருந்து சிறிது குடி நீரை அங்கிருந்த கேட்டின் வாயிலில் வைத்திருந்த  அரை கவளம் நீர் நிரம்பியிருந்த ....மண் கவள சட்டியில்  வாட்டர் பாட்டிலில் இருந்து நீரை அதில் ஊற்றி நிரப்பினான் ....அந்த தாய் அவனை இழுத்துப் பிடித்து திட்டி கொண்டே எங்களை கடந்துச் சென்றார் . .... நாய்கள் தண்ணீர் குடிக்கும் அம்மா என்று அந்த சிறிய பையன்  கன்னடத்தில் விவாதம் செய்துக் கொண்டே எங்களைக் கடந்துச் சென்றான்  ...அவனைப் பார்க்க எனக்கு சந்தோஷமாக இருந்தது... அந்த தண்ணீர் கவளம்  நாய்கள் நீர் குடிப்பதற்காக தான் வைக்கப் பட்டிருக்கிறது என்று அவனுக்கு மட்டும் எப்படி தெரிந்தது? .... மாய ரூபி அவனருகில் வந்து நீர் நிரம்பி வழிந்த கவளத்தை குனிந்துப் பார்த்ததை மாயாவி பார்த்துக் கொண்டே வந்தான்..... நீர் நிரம்பின அளவை மாய ரூபி அளவெடுத்து பார்ப்பதுப் போல தண்ணீரை தொட்டு தொட்டு பார்த்தது.....அந்த பையனுக்கு இந்த வயதிலேயே இப்படியெல்லாம் உதவி செய்யனும்னு தோன்றுகிறதே.... இப்படி இவன் இருந்தால் எதிர்காலத்தில் உங்களை மாதிரி பைத்தியமாகி விடுவான் என்று என்னை மனைவி சாடினாள்.... எப்படி இது போன்ற எண்ணங்கள் அவனுக்கு உதித்தது என்று கேட்டாள்..... அது அவன் பிறவி குணம்.....பிறவியெடுத்து வருவதே அதற்கு தானே .... உயிர்களை பார்க்கத் தானோ என்று திரும்பி அவர்கள் போவதை பார்த்தேன் ...அவன் அதில் நீர் ஊற்றும் போதே ...மண்கவளம் அருகில் நின்றிருந்த மாயரூபி உடல் குலுக்கி தலையை முன்னும் பின்னும் முதுகை  வளைத்து  மகிழ்சியாக சிரித்தது .... கண்டடைந்து விட்டதை அறிந்த சந்தோஷத்திலா ? .... அந்த தாய் அவனைப் பிடித்து இழுக்கும் போது அவன் கைகளில் இருந்து வாட்டர் பாட்டிலிலிருந்த நீர் சிதறி பிளாட்பாரம் மீதும் தெளித்தது..... அந்த கேட்டின் வாயிலில் நின்று உள்ளே பார்த்தால் .... அது ஒரு பாழடைந்த பழைய கோவில் :உள்ளே சிறிய  கதவு தாழ்பாள் போட்டிருந்தது ....சிலை என் கண்களில் தென்படவில்லை .... உள்ளே இருட்டாக இருந்தது..... அதை தாண்டி சிறிது தூரத்தில் போத்திஸ் துணி கடை தெரிந்தது..... உள்ளிருக்கும் கடவுள் இந்த சிறிய பையனிடம்  மட்டுமே தண்ணீர் ஊற்ற சொன்னதா? கோடிக்கணக்கில் மக்கள் அதை கடந்து சென்றிருப்பார்கள்..... யார்க்கும் அப்படி தோன்றவில்லையே ..... சிலர்க்கே அந்த வாய்ப்பு அளிக்கப் படுகிறது...... பிரபஞ்சம் முழுமைக்கும் தேவையானதை அதுவே எங்கிருந்தாலும் எடுத்துக் கொள்கிறது.... தோப்பிலிருந்தாலும் அந்த சிறிய பையன் தனி மரம் தானே என்று நினைத்துக் கொண்டே... போத்திஸ் துணி கடை வாயிலை வந்தடைந்தோம்....

பரம்பொருள் 3

 பரம்பொருள் 3

தெய்வம் ஏற்றம் பெற்றவர்... அவன் எதிரே  ஆக்ரோஷத்துடன் நின்று பேசிக் கொண்டிருந்த போது அவனுக்கும் அவர்க்குமிடைய  இரண்டு அடி இடைவெளியே இருந்தது... அவர் முகம் மற்றும் கைகள் எல்லாம் சிவந்த நிறமாக பரவி  மாறி விட்டிருந்தது. கண்கள் சொறுகி கொண்டே  அவனைப் பார்த்து கனத்த  சத்ததுடன் பேசினார்..... அந்த சத்தம் கர்ஜனைப் போன்றே இருந்தது.....  ஹால் முழுக்க அந்த சத்தம் பரவி எதிரொலித்தது.... என்னைப் பார்க்காதே என்று தன் கைகளைக் கொண்டு முகத்தை மறைக்க முயற்சி செய்தார்.   அவனை விட்டு தள்ளி நிற்க முயற்சித்தார்....இருளுக்குள் பரவி இருக்கும் தெய்வங்கள் எல்லாம் எதற்காக ,எதைச் சொல்வதற்காக  இத்தனை தூரம் வந்தார்கள் என்று அவனால் அங்கே உணர முடியவில்லை..... தெய்வத்தை அணைத்துக் கொள்ள வேண்டும் போல் இருந்தது.... அருகிலிருக்கும் அறைகளில் இருந்தவர்கள் அலறல் சத்தம்  கேட்டு  ஒடி வந்தார்கள்..... அவனுக்கு மன எழுச்சி ஏற்பட்டு உடம்பெல்லாம் சிலிர்த்து நின்றது... தெய்வத்தை அங்கே  தெய்வமாக கண்டான் .... இரண்டடி இடைவெளியில் ஒளி வெள்ளம் கொண்ட மாயசொரூபி முன் அவன் தன்னை மறந்து அங்கேயே நின்றிருந்தான் . பருப் பொருள்களின் இடையிடைய போய் மனம்  சொருகி கொண்டது.... உடம்பில் ஊர்ந்து ஊர்ந்து அவன் தலையின் இடப்பக்கமாக செல்லும் அந்த ஓட்டத்தின் உணர்வுகள் ஊர்ந்து செல்வதை கவனித்தான்.....மனித உடம்பை எதற்காக எடுத்து கொண்டு  பேசுகின்றன என்று யோசித்தான்....  எல்லா மனித உடம்பையும் எடுப்பதில்லையே .... அது ஏன்? ..... ஆட்கள் வந்தவுடனேயே நின்றிருந்த  தெய்வம் ....அவர் உடம்பிலிருந்து வெளியேறிப் போய் விட்டதை கவனித்தான்  .... சொறுகி நின்ற கண்கள் சரியாக  நேராக அவனைப் பார்த்தன......வந்துப் போன தெய்வத்தின் அடையாளமே அவர்க்கு  இல்லை என்பதை தெரிந்து கொண்டான் ....பலர்  எதற்கு இவர் இப்படி கத்தினார்? என்று கேட்டார்கள்..... தெரியவில்லை என்று சொன்னான்...  இவர் காலையிலிருந்து எங்கும் உட்காரவேயில்லை. உடம்பு சுகமில்லையா என்று அவரையே கேட்டார்கள்.....இவர் இங்குமங்கும் நடந்துக் கொண்டேயிருந்தார் என்று கூட்டத்திலிருந்த ஒருவர் அவனிடம் சொன்னார்...அவர் உள்ளே சென்று சபை முழுக்க ஆட்கள் நிரம்பியிருந்தவர் மத்தியில்  அமர்ந்துக் கொண்டார். பின்னர் மேடையில் ஏறி சிலருடன் அமர்ந்தவர் அங்கிருந்து அவனை பார்த்தவுடன்  அவர்க்கு முன்பிருந்ததைப் போன்று முகம் மெல்லாம்  சிவந்தது....போகும் போது  ஒருவரிடம் நின்று எதோ பேசினார்.....அவனைக் கடந்து நடந்து செல்லும்போது சொல்லிவிட்டேன் என்று சொன்னார்.....மாலை அவன் பைக்கில் ...அந்த புகழ்பெற்ற ஆலயத்தைக் கடந்துச் செல்லும் போது .... சிறிய குன்றின் மேல் அமைந்துள்ள அந்த கோவிலின் மேலிருந்து ஒளி கீழே இறங்கிப் பரவி  மெயின் ரோடு வரை பரவி கரைந்து கொண்டு இருந்ததை கவனித்தான் .... எதற்காக அவனை தேடி அலுவலகம் வரை வர வேண்டும்..... எதைச் சொல்ல அந்த தெய்வம் தேடி வந்ததேன் என்று மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டே கோவிலை கடந்து சென்றான்..... 🌿