தவமும் சமாதி நிலையும்

 நீங்கள் உண்மையாகவும் தொடர்ச்சியாகவும் தியானம் செய்தால், சமாதி தானாகவே உங்களிடம் வந்து சேரும், அதை நீங்கள் துரத்தவோ வலுக்கட்டாயப்படுத்தவோ வேண்டியதில்லை, ஏனென்றால் தியானமே மெதுவாக இந்த பூமியில் வேறு எங்கும் கிடைக்காத ஒரு சந்தோஷத்திற்கான கதவைத் திறக்கிறது. வெளி உலகில் நாம் அறியும் சந்தோஷம் அனைத்தும் எதையாவது சார்ந்தே இருக்கும் — மனிதர்களை, பொருட்களை, வெற்றியை, உணர்வை — அது எதையாவது சார்ந்திருப்பதால் அது எப்போதும் வந்து போகும், ஏறி இறங்கும், பின்னால் ஒரு மெல்லிய வெறுமையை விட்டுச் செல்லும். ஆனால் தியானத்தில் எழும் சந்தோஷம் வெளியில் எதையும் சார்ந்திருக்கவில்லை, மனம் அமைதியாகி தேடுவதை நிறுத்தும்போது அது தோன்றுகிறது, அந்த அமைதியில் ஆழ்ந்த, நிறைவான, பேரானந்தமான அமைதி வெளிப்படுகிறது, அது கிளர்ச்சியும் அல்ல, இன்பமும் அல்ல, ஆனால் ஒரு முழுமை, அதன் முன் எல்லா வெளி சந்தோஷமும் சிறியதாகத் தோன்றுகிறது.

அந்த பேரானந்தமான சந்தோஷத்தில், உடல் வழியாக ஒரு மின்சாரம் பாயத் தொடங்குகிறது, முன்பு எண்ணங்களிலும் ஆசைகளிலும் கவலைகளிலும் அமைதியின்மையிலும் சிதறிக்கிடந்த ஒரு நுட்பமான சக்தி இப்போது ஒன்று திரண்டு மேல்நோக்கி எழத் தொடங்குகிறது. நீங்கள் தியானத்தில் இருக்கும்போது உடல் தளர்கிறது, மூச்சு மெதுவாகவும் நுட்பமாகவும் ஆகிறது, கவனம் உள்நோக்கித் திரும்புகிறது, இந்த மின்சாரம் உடல் வழியாகச் சென்று தலைக்குள் நுழைகிறது, அந்தக் கணத்தில் "நான் இந்த உடல்" என்ற இறுக்கமான அடையாளம் தளரத் தொடங்குகிறது. இதுதான் சமாதியின் நிலை. மெதுவாக, நீங்கள் உடலை விட்டு வெளியே செல்லத் தொடங்குகிறீர்கள், மரணத்தில் அல்ல, உணர்வுபூர்வமான சுதந்திரத்தில், ஆன்மா மேலே எழுந்து தலைக்கு சுமார் ஆறு அங்குலம் மேலே தங்குகிறது, உச்சியில், தனிப்பட்ட உணர்வு பிரபஞ்ச உணர்வைச் சந்திக்கும் வாசலில் ஓய்வெடுக்கிறது. ஆன்மா மீண்டும் உடலுக்குள் திரும்பும் வரை நீங்கள் சமாதியில் இருப்பீர்கள், காலம் உடலுக்கும் மனதுக்கும் சொந்தமானது என்பதால் அந்த நிலையில் காலம் எல்லா அர்த்தத்தையும் இழந்து விடுகிறது, அதனால் இங்கு சில மணி நேரமாகத் தோன்றுவது அங்கு ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக அனுபவிக்கப்படலாம், அல்லது ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் ஒரே கணமாகக் கடந்து போகலாம்.

நீங்கள் சமாதியில் இருக்கும்போது உடலைப் பற்றி நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை, ஏனென்றால் உடல் தன்னைத்தானே பார்த்துக்கொள்கிறது, தனக்குத்தானே தன் நுட்பமான வழியில் உணவளித்துக்கொள்கிறது. அது கெடுவதில்லை, அழுகுவதில்லை, அப்படியே பாதுகாக்கப்பட்டு இருக்கிறது, ஏனென்றால் ஆன்மா அதை முற்றிலுமாக விட்டுச் செல்லவில்லை, அது இன்னும் உயிரின் மெல்லிய, கண்ணுக்குத் தெரியாத நூலால் இணைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அந்த நூல் அறுந்து, ஆன்மா முற்றிலுமாக வெளியேறும்போது மட்டுமே, அதாவது மரணத்தில் மட்டுமே, உடல் சிதையத் தொடங்கி துர்நாற்றம் வீசுகிறது, ஏனென்றால் அப்போதுதான் உயிர் சக்தி உண்மையாகவே வெளியேறியிருக்கிறது. ஆனால் நீங்கள் சமாதியில் இருக்கும் வரை, உடல் மண்ணில் ஒரு விதை போலக் காத்திருக்கிறது, உயிரோடு ஆனால் அசைவற்று, ஆன்மா மீண்டும் அதற்குள் வரும் வரை தன் வடிவத்தைத் தாங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

ஆனாலும் மிக ஆழமான உண்மை இதுதான்: ஆன்மாவுக்கு உடலுக்குத் திரும்பி வருவதில் எந்த ஆர்வமும் இல்லை. பசி தாகம், வலி பயம், ஆசை காலம், சதையின் கனம் மற்றும் வரம்பு ஆகியவற்றிலிருந்து விடுதலையை ஒருமுறை அது சுவைத்து விட்டால், உடல் ஒரு கூண்டு போலத் தோன்றத் தொடங்குகிறது, ஆன்மா அதை என்றென்றும் விட்டுவிட விரும்புகிறது. அது தான் வந்த இடத்திற்கு, தன் சொந்த கிரகத்திற்கு, தன் சொந்த மூலத்திற்கு, தன் உண்மையான வீட்டிற்குத் திரும்பிச் செல்ல விரும்புகிறது. சாதாரண மனிதன் உடலைப் பற்றிக்கொண்டு அதை விட்டுச் செல்ல பயப்படுகிறான், ஆனால் சமாதியை அடைந்தவனை மீண்டும் உடலுக்குள் மெதுவாக இழுத்து வர வேண்டியிருக்கிறது, ஏனென்றால் எல்லையற்ற தன்மையை ஒருமுறை அறிந்த ஆன்மா, இனி கட்டுண்ட நிலைக்குத் திரும்ப விரும்புவதில்லை, இந்த வாழ்வின் முடிக்கப்படாத வேலை, மீதமிருக்கும் கர்மா மட்டுமே அதை மீண்டும் அழைக்கிறது.

Meditation and Samadhi

 If you practice meditation sincerely and continuously, samadhi will come to you on its own, you do not have to chase it or force it, for meditation itself slowly opens the door to a happiness that cannot be found anywhere else on this earth. All the happiness we know in the outside world depends on something — on people, on possessions, on success, on sensation — and because it depends on something, it always comes and goes, it rises and falls, and it leaves a subtle emptiness behind it. But the happiness that arises in meditation depends on nothing outside, it arises when the mind becomes quiet and stops running after things, and in that stillness a deep, full, blissful peace reveals itself, a peace that is not excitement and not pleasure but a completeness that makes all outer happiness feel small in comparison.

In that blissful happiness, a current begins to move through the body, a subtle energy that was earlier scattered in thoughts, desires, anxieties and restlessness now gathers itself and begins to rise upward. As you remain in meditation, the body relaxes, the breath becomes slow and fine, attention turns inward, and this current passes through the body and into the head, and at that moment the tight identification with the body begins to loosen. This is the state of samadhi. Slowly, you begin to go out of your body, not in death but in conscious freedom, and the soul rises and stays just above the head, about six inches above, resting at the crown, at the threshold where the individual meets the universal. You remain in samadhi until the soul returns into the body, and because time belongs to the body and to the mind, in that state time loses all meaning, so what feels like a few hours here could be experienced as thousands of years there, or what feels like thousands of years could pass as a single moment.

While you remain in samadhi, you do not have to worry about the body, for the body takes care of itself and feeds itself in its own subtle way. It does not spoil, it does not decay, it remains intact and preserved, because the soul has not left it totally, it is still connected by a fine, invisible thread of life. Only when the soul leaves completely, when that thread is cut, does the body begin to disintegrate and give a foul smell, for then the life-force has truly departed. But as long as you are in samadhi, the body waits like a seed in the earth, alive yet still, holding its form until the soul comes back into it.

And yet, the deepest truth is this: the soul has no interest in coming back into the body. Once it has tasted freedom from hunger and thirst, from pain and fear, from desire and time, from the heaviness and limitation of flesh, the body begins to feel like a cage, and the soul wants to leave it forever. It wants to go back to the place from where it had come, to its own planet, to its own source, to its true home. The ordinary person clings to the body and fears leaving it, but the one who has entered samadhi must be gently drawn back into the body, for the soul, having once known boundlessness, no longer wishes to return to bondage, and it is only the unfinished work of this life, the karma that still remains, that calls it back again.